Parafia Mrzygłód

Szukaj
Idź do spisu treści

Menu główne:

Wielki Tydzień

Wielki Czwartek: Msza święta Wieczerzy Pańskiej w kościele parafialnym o godzinie 18.00.
Adoracja Najświętszego Sakramentu w Ciemnicy do godziny 21.00.

Wielki Piątek: adoracja Najświętszego Sakramentu od godziny 9.00 według następującego porządku:
od 9.00 do 10.00 parafianie z Mrzygłodu do numeru 60,
od 10.00 do 11.00 parafianie z Dębnej,
od 11.00 do 12.00 parafianie z Dobrej,
od 12.00 do 13.00 parafianie z Hłomczy,
od 13.00 do 14.00 parafianie z Łodziny,
od 14.00 do 15.00 parafianie z Siemuszowej,
od 15.00 do 16.00 parafianie z Tyrawy Solnej do numeru 45,
od 16.00 do 17.00 parafianie z Tyrawy Solnej z pozostałych numerów,
od 17.00 do 18.00 parafianie z Mrzygłodu z pozostałych numerów.
O godzinie 15.00 początek Nowenny przed Świętem Bożego Miłosierdzia i Droga Krzyżowa.
Liturgia Męki Pańskiej: w kościele parafialnym o godzinie 18.00.
Adoracja Najświętszego Sakramentu w Grobie Pańskim do godziny 21.00.

Wielka Sobota: adoracja Najświętszego Sakramentu od godziny 9.00, jak w Wielki Piątek.
Poświęcenie pokarmów wielkanocnych:
w Hłomczy i Tyrawie Solnej o godzinie 10.00,
w Łodzinie i Siemuszowej o godzinie 10.15,
w Dobrej o 10.30,
w Mrzygłodzie i Dębnej o godzinie 11.00.
Porządek adoracji i godziny święcenia pokarmów będą wywieszone w poszczególnych miejscowościach parafii.
Liturgia Wigilii Paschalnej: w kościele parafialnym o godzinie 19.00.

Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego: w kościele parafialnym Rezurekcja o godzinie 6.00.
Pozostałe Msze święte jak w każdą niedzielę.

Liturgia Triduum Paschalnego.
W Kościele pierwszych wieków dniem świętym była niedziela, w czasie której czczono Zmartwychwstanie Chrystusa. Jedynym świętem obchodzonym przez chrześcijan już od czasów apostolskich było Zmartwychwstania Pańskie.
Dokoła tego święta z czasem pojawiały się dni przygotowania, które w czasach Papieża Grzegorza I uzyskały swój pełny kształt. Myślą przewodnią Wielkiego Postu stało się nie tylko przypomnienie dokonanego Odkupienia rodzaju ludzkiego i złożenia dziękczynienia Bogu
i Jego Synowi za tak niezwykły akt miłosierdzia, ale także czynne włączenie się wiernych w to swoje Odkupienie: przez wewnętrzne odrodzenie, przez wyzbycie się „starego człowieka", a przyobleczenie się w „człowieka nowego", którego wzorcem jest Jezus Chrystus.
Najbardziej w całej liturgii Kościoła został wyeksponowany Wielki Tydzień, w czasie którego przeżywamy najważniejsze wydarzenia związane z odkupieniem rodzaju ludzkiego. Na treść wydarzeń Wielkiego Tygodnia składają się:
triumfalny wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy w Niedzielę Palmową ostatnie dyskusje z Sanhedrynem Chrystusa Pana w świątyni, przepowiednie Chrystusa o zburzeniu Jerozolimy i o końcu świata, Ostatnia Wieczerza i Męka Pańska,
wreszcie chwalebne Zmartwychwstanie Chrystusa. Obrzędy liturgiczne tych dni są tak wkomponowane, aby wiernym ułatwić wizualne niemal odtworzenie tych wypadków, bezpośrednio związanych z tajemnicą odkupienia rodzaju ludzkiego, pobudzić do refleksji i wielkiej wdzięczności, doprowadzić do pojednania się w sakramencie pokuty, odnowić w nich pierwotną gorliwość w służbie Bożej. Wielki Tydzień ma tak wysoką rangę w liturgii Kościoła, że nie dopuszcza nawet innych uroczystości. Gdyby zaś takie wypadły, odkłada się je po Wielkanocy.

Wielki Czwartek Wieczerzy Pańskiej.
W Wielki Czwartek, oprócz Mszy krzyżma w Kościele, nie celebruje się Eucharystii. Również Komunii św. można udzielić wiernym tylko podczas Mszy Św. W godzinach porannych Komunii Św. można udzielić tym wiernym, którzy nie mają żadnych możliwości uczestniczenia we Mszy św. wieczornej.
Msza krzyżma odprawiana jest w Wielki Czwartek przed południem, w kościołach katedralnych, gdzie gromadzą się kapłani wraz ze swoim ordynariuszem. Wyrażająprzez to wzajemną jedność. W czasie tej Mszy św. biskup poświęca oleje, które są używane przy udzielaniu sakramentów świętych.
Liturgia zna trzy rodzaje olejów, którymi się posługuje przy sprawowaniu sakramentów oraz przy innych okazjach: olej chorych, olej katechumenów, używany przy udzielaniu sakramentu chrztu oraz olej krzyżma. Ten ostatni jest mieszaniną naturalnej oliwy lub oleju roślinnego z wonnościami (najczęściej z balsamem). Krzyżmo różni się od pozostałych olejów swoim najszerszym zastosowaniem
w Kościele i jest szczególnie uroczyście poświęcane. Używane jest przy chrzcie, bierzmowaniu i do święceń kapłańskich. Służy też do namaszczania ołtarza i ścian kościoła. Znaczenie poświęcenia olejów podczas
Mszy św. Krzyżma w Wielki Czwartek może być lepiej zrozumiałe po odczytaniu biblijnej symboliki namaszczania. Już w Starym Testamencie namaszczano arcykapłanów, kapłanów, proroków i królów. Ten obrzęd wiązał się od początku z oczekiwanym Mesjaszem. Wskazuje na to imię „Mesjasz", które znaczy dosłownie - „namaszczony".
W godzinach wieczornych Wielkiego Czwartku jest sprawowana Msza Wieczerzy Pańskiej. Podczas tej Najświętszej Ofiary wspominamy wydarzenia z Wieczernika - ustanowienie Eucharystii i sakramentu kapłaństwa.
Mówią nam o tym czytania: z Księgi Wyjęcia (Wj 12, 1- 8.11-14), z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian (1 Kor 11,23-26)
i z Ewangelii św. Jana (J 13,1-15).

Pierwsze z nich traktuje o pierwszym święcie Paschy. Izraelici, gotowi do drogi (uciekali z Egiptu), mieli spożyć ucztę paschalną w pośpiechu, a krew baranka, którego jedli, posłużyła do oznaczenia domów. Krew ta powodowała, że nie było wśród nich plagi niszczycielskiej, gdy Bóg karał ziemię egipską śmiercią pierworodnych.
Ostatnia Wieczerza była ucztą paschalną, ale Jezus nadał tej uczcie nowy sens. Mówi nam o tym drugie czytanie. Święty Paweł przypomina słowa Jezusa: „To jest Ciało Moje za was wydane". Jak baranek został zabity, by uratować od śmierci pierworodnych w Egipcie, tak Jezus nazajutrz zostanie zabity, by wszystkich ludzi uratować od śmierci wiecznej. Święty Paweł przypomina także inne słowa Jezusa z Ostatniej Wieczerzy: „Kielich ten jest nowym przymierzem we krwi mojej". Tak jak Przymierze Synajskie, zgodnie ze starożytnym zwyczajem, zostało zawarte przez pokropienie krwią ofiarnych zwierząt, tak krew zabitego Jezusa posłuży jako krew Nowego i Wiecznego Przymierza. Nowym Ludem Bożym - Kościołem - staną się ci, którzy przez chrzest zanurzeni zostaną w zbawcząmękę i śmierć Chrystusa. Chrześcijanie - zgodnie z poleceniem Jezusa „czyńcie to na moją pamiątkę" - sprawować mają także pamiątkę Jego śmierci i zmartwychwstania przez spożywanie Ciała i Krwi Chrystusa.
Liturgia Eucharystyczna podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej nie różni się właściwie od tego, do czego przywykliśmy w ciągu roku. Tylko słowa Jezusa: „bierzcie i jedzcie, to jest Ciało Moje, to jest Krew Moja" przemawiają tego wieczoru wyjątkowo mocno. Dodatkowo używane po „Chwała na wysokości Bogu" zamiast dzwonków kołatki oraz milczenie organów uświadamiająnam, że zbliża się czas, gdy przeżywać będziemy w sposób szczególny mękę i śmierć naszego Zbawiciela...
Na zakończenie uroczystości czeka nas jeszcze jeden obrzęd: przeniesienie Ciała Chrystusa do specjalnie przygotowanej kaplicy zwanej ciemnicą. Tam do późnych godzin wieczornych wierni uczniowie czuwać będą wraz z Jezusem wspominając jego samotną modlitwę
w Ogrójcu, zdradzieckie pojmanie i pierwsze przesłuchania. Tabernakulum jest opróżnione i otwarte, gaśnie wieczna lampka, a ołtarz, przy którym jeszcze przed chwilą sprawowano Najświętszą Ofiarę, stoi obnażony i pusty.

Wielki Piątek Męki Pańskiej.
W Wielki Piątek nie sprawuje się Eucharystii. W kościołach adoruje się Pana Jezusa w ciemnicy. Odbywająsię także nabożeństwa Drogi Krzyżowej... Dopiero późnym popołudniem rozpoczynają się najważniejsze obrzędy tego dnia - Liturgia na cześć Męki Pańskiej. Nie jest to Msza. Składa się z trzech części: liturgii Słowa, adoracji Krzyża i obrzędów Komunii. Po tych obrzędach następuje przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Grobu Pańskiego.
W tym dniu Komunię św. rozdziela się wiernym jedynie podczas sprawowania liturgii Męki Pańskiej; chorym, którzy nie mogą uczestniczyć w tym obrzędzie, można zanieść Eucharystię o każdej porze dnia.
Liturgia Męki Pańskiej rozpoczyna się bez śpiewu na wejście. Kapłan i diakon, ubrani w szaty mszalne koloru czerwonego, i poprzedzeni usługującymi, udają się w ciszy do ołtarza i po oddaniu mu czci padają na twarz lub klękają. Wszyscy zgromadzeni przez pewien czas na klęcząco modlą się w ciszy. Następnie kapłan z posługującymi udaje się na miejsce przewodniczenia. Po odmówieniu modlitwy następuje liturgia słowa, która ukazuje wypełnienie się proroctw Starego Testamentu na osobie Jezusa Chrystusa. Zawsze w Wielki Piątek odczytuje się opis Męki Pańskiej wg św. Jana. Po jej odczytaniu następuje bogata modlitwa powszechna, która uwzględnia intencje wszystkich
wierzących oraz całej rodziny ludzkiej.
Adoracja krzyża jest kolejną częścią wielkopiątkowej liturgii. Dla wszystkich uczestniczących adoracja krzyża - znaku zbawienia -
czy to w czasie liturgii, czy po niej, jest okazją do oddania czci Chrystusowi, który dla zbawienia każdego człowieka oddał życie na drzewie krzyża, aby dać ludzkości udział z życiu wiecznym. Gdy adoracja dobiegnie końca, krzyż umieszcza się w specjalnie przygotowanym miejscu, aby wiernym umożliwić jego adorację po skończonych obrzędach oraz
w Wielką Sobotę. Następnie rozpoczyna się obrzęd Komunii Św., po którego zakończeniu następuje przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Bożego Grobu, gdzie trwa adoracja do późnych godzin wieczornych.

Wielka Sobota.
W tym dniu cała wspólnota Kościoła trwa przy Grobie Pańskim adorując Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie, rozważając Mękę i Śmierć Zbawiciela. W tym dniu, podobnie jak w Wielki Piątek, Kościół nie sprawuje ofiary Mszy Św., a Liturgia Paschalna Wielkiej Soboty odprawiana w godzinach wieczornych, należy już do Uroczystości Zmartwychwstania Pańskiego. W Wielką Sobotę Komunii św. udziela się tylko podczas Wigilii Wielkanocnej, a chorym można ją zanieść tylko jako Wiatyk.
W ciągu dnia w kościołach sprawowany jest jedynie obrzęd błogosławienia pokarmów przeznaczonych na stół wielkanocny. Święcenie pokarmów świątecznych jest starym zwyczajem w Kościele. Spożywanie posiłku jest też czynnością świętą dlatego modlimy się przed i po jedzeniu, a na największe święto Zmartwychwstania święcimy także pokarmy. Początki tego zwyczaju na świecie sięgają nawet ósmego stulecia. Początkowo święcono tylko baranka zrobionego z chleba lub ciasta, jako symbol Chrystusa. Dopiero potem dołączano inne potrawy: ser, masło, ryby, olej, pokarmy mięsne, ciasto i wino. Na końcu święcony kosz został uzupełniony
jajkiem i innymi potrawami. Właściwie w każdym regionie szczegółowy skład święconki jest inny. W Polsce zwyczaj ten znany jest od XIV stulecia.
Liturgia Wigilii Paschalnej Wielkiej Soboty przynosi całe bogactwo treści, której centrum jest Chrystus - Światłość świata, uwalniający ludzkość z mroku śmierci i grzechów, udzielający nowego życia w litrurgii chrztu świętego, ofiarujący się dla zbawienia wszystkich Bogu Ojcu w Ofierze Eucharystycznej.
Lituigia Wigilii Paschalnej rozpoczyna się od obrzędu światła, który zwykle odbywa się w swej pierwszej części na zewnątrz świątyni. Na ten obrzęd składają się: poświęcenie ognia i przygotowanie paschału, procesja do kościoła, na czele której niesie się dymiącą kadzielnicę oraz zapalony paschał; po wejściu do wnętrza świątyni następuje śpiew Orędzia Wielkanocnego, którego treść jest wyrazem radości całego stworzenia z racji zwycięstwa Chrystusa nad szatanem, grzechem i śmiercią
Po liturgii światła rozpoczyna się liturgia słowa, która w przypadku Wigilii Paschalnej jest niezwykle bogata. Lekcjonarz podaje dziewięć czytań: siedem ze Starego i dwa z Nowego Testamentu, przy czym dopuszczalne jest wybranie spośród czytań z ksiąg Starego Testamentu tylko niektórych. Nigdy jednak nie można opuścić czytania z 14 rozdziału Księgi Wyjścia, które jest opisem wyjścia Izraelitów z Egiptu. Po uroczystym śpiewie hymnu „Chwała na wysokości Bogu", w czasie którego na nowo rozbrzmiewa dźwięk organów
i dzwonów, odczytuje się teksty z Nowego Testamentu: fragment listu św. Pawła Apostoła do Rzymian oraz urywek Ewangelii mówiący
o Zmartwychwstaniu Chrystusa.
Liturgia chrzcielna, która rozpoczyna się po liturgii słowa, przypomina jej uczestnikom o dokonanym w chrzcie świętym odrodzeniu
i zjednoczeniu ze Zbawicielem. Obrzęd ten zawiera w sobie między innymi błogosławieństwo wody chrzcielnej, odnowienie przyrzeczeń chrztu oraz pokropienie wiernych wodą święconą.
Po liturgii chrzcielnej następuje modlitwa powszechna i rozpoczyna się liturgia eucharystyczna, którą diakon lub gdy go nie ma sam celebrans, kończy uroczystym: „Idźcie w pokoju Chrystusa. Alleluja, alleluja".
W niektórych parafiach jest także zwyczaj organizowania procesji rezurekcyjnej po zakończeniu Liturgii Paschalnej.


Niedziela Wielkanocna.
Poranek Wielkanocny w liturgii Kościoła Katolickiego, to uroczysta procesja eucharystyczna, która według przepisów liturgicznych jest ogłoszeniem zmartwychwstania Chrystusa i wezwaniem całego stworzenia do udziału w triumfie Zmartwychwstałego. Znakiem wiary w Zmartwychwstałego jest udział
w tych uroczystościach, których centrum jest Chrystus, ofiarujący się w Eucharystii, dający nam swe Ciało - pokarm na życie wieczne. Bardzo ważnym zwyczajem, związanym
z Uroczystością Zmartwychwstania Pańskiego, jest pozdrowienie, używane przez wiernych szczególnie w Niedzielę Wielkanocną: „Chrystus zmartwychwstał" - „Prawdziwie zmartwychwstał".
Niech to chrześcijańskie pozdrowienie wypowiadane świadomie oraz pełne uczestnictwo w Ofierze Mszy św.
w dniu Zmartwychwstania Pańskiego, będzie znakiem naszej głębokiej wiary i więzi ze Zmartwychwstałym.

Liturgia Słowa na dziś

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego